Blog 5: Vandaag naar het ziekenhuis voor een PET-CT-scan
De dag begint met voorbereidingen
Vandaag moet ik om 10.00 uur in het ziekenhuis zijn voor de PET-CT-scan, een volgende stap in mijn onderzoeken naar mijn borstkanker. Omdat ik minimaal vier uur van tevoren nuchter moet zijn, sla ik het ontbijt over. Ook geen thee. Ik heb zelfs mijn tanden gepoetst met alleen water.
Naast me staat een maatbeker met een liter water. Het is de bedoeling dat ik die twee uur voor het onderzoek op heb, en dat lukt aardig. Eerlijk gezegd hou ik van water, dus ik heb er geen moeite mee om het zo naar binnen te klokken.
Ik wil absoluut op tijd zijn en rijd om 9.30 uur al richting het ziekenhuis. Het verkeer zit mee, en om 9.40 uur rijd ik de parkeergarage in. Eerst ben ik van plan nog even in de auto te blijven zitten, maar dat houd ik niet lang vol. Om 9.45 uur meld ik me bij de afdeling nucleaire geneeskunde. “Leuke naam”, gaat er door mijn hoofd.
Wat is een PET-CT-scan?
Een PET-CT-scan is een combinatie van een PET-scan en een CT-scan. Voor de PET-scan krijg ik via een infuus een klein beetje radioactieve suiker (glucose) toegediend. Daarmee kunnen ze zien hoe de suikerstofwisseling van mijn lichaamscellen is. Actieve of afwijkende cellen verbruiken vaak meer suiker dan ‘gewone’ cellen, en juist die cellen worden met de PET-scan zichtbaar.
Kankercellen zijn dol op suiker, daardoor vallen ze met deze scan door de mand. Ze nemen de suiker op en dankzij het radioactieve stofje is precies te zien waar ze zitten. Hoe geniaal is dat?
Ik word gerustgesteld: de radioactieve stof die ik krijg is niet gevaarlijk. Het grootste deel van de straling is binnen een paar uur weer uit mijn lichaam verdwenen. Met de CT-scan wordt vervolgens een serie röntgenfoto’s gemaakt. Op elkaar gestapeld vormen die samen een 3D-beeld.
Het infuus wordt aangebracht
Zoals altijd is iedereen superaardig in het ziekenhuis. Ik neem plaats in de wachtruimte en niet veel later word ik opgehaald. Ik word naar een ruimte met een grote ligstoel gebracht. Ik ga lekker liggen, de naald wordt ingebracht en ik krijg het infuus. Er gaat zelfs een dekentje over me heen.
Het is de bedoeling dat ik twintig minuten blijf liggen voor het infuus, en daarna nog vijftig minuten om alles goed te laten inwerken. Tijdens dit dikke uur moet ik zo ontspannen mogelijk liggen. Praten, lezen of andere dingen doen mag niet, omdat dat het inwerken van de stof verstoort. Muziek luisteren mag wel. Daarom heb ik speciaal voor deze sessie een rustige afspeellijst gemaakt. Ik zet ‘m aan en sluit mijn ogen.
In slaap vallen doe ik zeker niet, daarvoor vind ik alles veel te spannend. Wel let ik op mijn ademhaling. Die zit in het begin wat hoog van de spanning, dus ik dwing mezelf om rustig naar mijn buik te ademen.
Twintig minuten muisstil
Als het uur voorbij is, word ik opgehaald voor de scan. Eerst nog even een snelle pitstop, want die liter water wil er inmiddels wel uit.
Ik ga liggen met mijn armen boven mijn hoofd. Ook nu is het de bedoeling dat ik twintig minuten muisstil lig. Als de scan begint, schieten er paniekerige gedachten door mijn hoofd: “Als ik maar geen last krijg van restless legs of een kriebel in mijn keel.” Gelukkig heb ik nergens last van, en die twintig minuten zijn sneller om dan ik had gedacht.
Om 12.00 uur ben ik weer thuis. Het eerste wat ik doe: een banaan eten en twee crackers met kaas. Tjonge, wat had ik een honger.
Mijn tips voor de dag van je PET-CT-scan
- Blijf echt nuchter: heel belangrijk dat je vier uur van tevoren geen suiker meer binnenkrijgt. Dat vraagt echt om opletten, want zelfs ’n kopje thee kan dit verstoren.
- Vertrek op tijd: niets is erger dan vast te zitten in het verkeer en te laat komen. Denk alleen al aan alle stress in je lichaam. Voorkom dit en vertrek op tijd van huis.
- Neem muziek mee: ruim een uur stilliggen is zo om als je lekker naar rustige muziek kunt luisteren.
- Ademen: op je ademhaling letten kan heel rustgevend zijn. Tegelijkertijd zorg je ervoor dat je lichaam meer zuurstof krijgt. Ik doe altijd 4 seconden adem in, 3 seconden vasthouden en dan 6 seconden uitademen. Let daarbij ook dat je buik goed op en neer gaat.
- Neem iets te eten mee: ikzelf was dat vergeten, maar na zo’n lange rit is het fijn om snel iets te kunnen eten.
Volgende keer in blog 6
De tweede afspraak met de verpleegkundig specialist staat in mijn agenda. Dan bespreken we de uitslag van het biopt en de PET-CT-scan. Het uur van de waarheid.
Herken jij dit?
Voor lotgenoten en naasten: weet jij hoe spannend zo’n scan kan zijn, en hoe lang het wachten op de uitslag daarna voelt? Je bent niet de enige. Ik deel mijn verhaal stap voor stap, in de hoop dat je er steun of herkenning in vindt. Dat doe ik hier en je kunt me ook volgen op Instagram: @brendavanwegen.
