Blog 3 – Mijn eerste gesprek met de verpleegkundig specialist borstkanker
Even op adem komen
We komen iets te laat aan bij de mammapoli. De radioloog heeft tijdens de echo meteen een punctie gedaan en een biopt genomen. Daardoor moeten we even wachten voordat de verpleegkundig specialist ons kan ontvangen. Eigenlijk ben ik daar wel een beetje blij mee. Zo kan ik even op adem komen.
Dan gaat de deur open. Een vriendelijk ogende vrouw vraagt of we binnen willen komen. Ik voel me al snel op mijn gemak bij haar. Toch windt ze er geen doekjes om. Ze vertelt meteen dat ze geen goed nieuws voor me heeft: de cellen in mijn lymfeklier zijn kwaadaardig.
Ook al houd je overal rekening mee, dit komt hard aan. De tranen staan in mijn ogen, maar ik weet me sterk te houden. Ze ziet hoe ik me voel en neemt even de tijd voordat ze verdergaat.
Waar de tumoren zitten
Ze pakt een afbeelding en wijst precies aan om welke lymfeklieren het gaat en waar de tumoren zitten: helemaal aan de buitenkant van mijn borst, bijna onder mijn oksel. Ze legt uit wat lymfeklieren doen. Ook vertelt ze dat ze nog niet weten of de kwaadaardige cellen alleen daar zitten of zich al verder in mijn lichaam hebben verspreid.
Een eerste blik op mijn behandeltraject bij borstkanker
Ik vraag of ze iets kan vertellen over het traject dat mij waarschijnlijk te wachten staat. Daar gaat ze uitgebreid op in. Natuurlijk moeten we eerst de uitslag van het biopt afwachten. Er zijn ook nog meer onderzoeken nodig, waaronder een PET-scan.
Het biopt laat zien om welke soort borstkanker het gaat. Is de kanker hormoongevoelig of HER2-positief? Dat bepaalt voor een groot deel hoe mijn behandeling eruitziet. Ze kan wel al zeggen dat de artsen waarschijnlijk eerst kiezen voor een behandeling die de tumoren kleiner maakt, en pas daarna opereren.
Die behandeling kan bestaan uit chemotherapie en/of immuuntherapie, dan de operatie en vervolgens bestraling en antihormoontherapie.
Het woord chemo
Op het moment dat ze het woord “chemo” uitspreekt, voelt het alsof er een zwaard door mijn hart gaat. Ik denk meteen aan mijn broer, die aan darmkanker is overleden. Hij had het altijd over “twee slechte weken, één goede week”. De verhalen over vermoeidheid, misselijkheid en concentratieverlies ken ik maar al te goed.
Het klinkt misschien raar dat ik hier zo van schrik, maar op de een of andere manier zag ik dit niet aankomen. Borstkanker komt bij één op de zeven vrouwen voor, en toch ken ik er niet één. Mijn persoonlijke ervaring met kanker ligt tien jaar terug, en toen was het met een operatie opgelost. Diep vanbinnen hoopte ik natuurlijk dat het deze keer ook zo zou gaan.
De volgende stap: de PET-scan
Aan het eind van het gesprek vertelt ze dat ik binnenkort een uitnodiging krijg voor een PET-scan. Daarna spreken we elkaar weer om het traject verder uit te stippelen.
In de auto opweg naar huis voel ik me een beetje overrompeld. Aan de ene kant is het fijn om wat meer duidelijkheid te hebben. Aan de andere kant zijn er nog te veel vraagtekens om echt te weten wat me te wachten staat.
In blog 4: Ik krijg de uitnodiging voor de PET-scan. Dat heeft nog best wat voeten in de aarde.
Herken jij dit?
Voor lotgenoten en naasten: herken jij dat gevoel, midden in de onderzoeken zitten en gespannen afwachten wat er op je afkomt? Je bent niet de enige. Ik deel mijn verhaal stap voor stap, in de hoop dat je er steun of herkenning in vindt. Dat doe ik op mijn blog, en je kunt me ook volgen op Instagram: @brendavanwegen.
