Blog 1 van mijn reis met borstkanker
Mijn laatste controle bij nierkanker
Vandaag heb ik mijn laatste afspraak in het ziekenhuis voor een CT-scan. Ik parkeer mijn auto en denk terug aan mijn nieroperatie. “Tien jaar geleden alweer,” mompel ik als ik de lift instap.
Een tumor zo groot als een squashbal, zei de uroloog toen. Hij verwachtte dat ik er van af zou zijn als mijn hele nier werd verwijderd. Geen nabehandeling, alleen jaarlijkse controles.
Toch vond ik het elk jaar vervelend om er weer aan herinnerd te worden. Daarom ben ik vandaag blij dat het einde in zicht is. Binnen een halfuur is het gepiept en zit ik alweer in de auto naar huis. Over een week belt het ziekenhuis met de uitslag.
Het telefoontje dat alles veranderde
Vandaag heb ik mijn laatste afspraak in het ziekenhuis voor een CT-scan. Ik parkeer mijn auto en denk terug aan mijn nieroperatie. “Tien jaar geleden alweer,” mompel ik als ik de lift instap.
Een tumor zo groot als een squashbal, zei de uroloog toen. Hij verwachtte dat ik er van af zou zijn als mijn hele nier werd verwijderd. Geen nabehandeling, alleen jaarlijkse controles.
Toch vond ik het elk jaar vervelend om er weer aan herinnerd te worden. Daarom ben ik vandaag blij dat het einde in zicht is. Binnen een halfuur is het gepiept en zit ik alweer in de auto naar huis. Over een week belt het ziekenhuis met de uitslag.
Borstkanker? Ik?
Ik kan het niet geloven. Het voelt alsof het over iemand anders gaat, niet over mij. Wim houdt juist het hoofd koel. Eerst afwachten wat er precies aan de hand is, vindt hij, en dan pas conclusies trekken. Wie weet valt het reuze mee.
Ik kan alleen maar naar buiten staren. Ik snap er niets van. Ik zoek naar een verklaring, maar vind er geen. De afgelopen jaren ben ik zo gezond gaan leven. Ik rook niet, ik drink al twee jaar geen alcohol, ik let op mijn voeding en ik beweeg genoeg. Hoe kan dit in hemelsnaam?
Ik maak me al zorgen terwijl ik nog niets weet. Daarom probeer ik mijn angst te temperen door terug te keren naar het nu. Wel besef ik één ding: mijn leven zoals ik het kende is voorbij. Vanaf vandaag is alles nieuw en wordt alles anders.
Ik pak de riem van de hond. Even naar buiten, mijn hoofd leegmaken.
Vooruitblik op blog 2: wat er daarna gebeurde, hoe mijn eerste bezoek aan de mammapoli verliep en wat ik daar te horen kreeg, lees je in mijn volgende blog-artikel.
Een uitnodiging aan lotgenoten en naasten: Herken jij dit gevoel, dat de grond in één telefoontje onder je voeten wegzakt? Je bent niet de enige. Ik deel mijn verhaal stap voor stap, in de hoop dat je er steun of herkenning in vindt. Niet alleen in mijn blog, maar je kunt mij ook volgen op Instagram: @brendavanwegen.
