Blog 2 van mijn reis met borstkanker
Mijn agenda raakt vol met afspraken
Een paar dagen nadat ik het nieuws heb gekregen dat ik borstkanker heb, verschijnen de eerste afspraken in mijn agenda. Dat is even wennen, want ze gaan dwars door mijn werkagenda heen. Natuurlijk krijgen ze voorrang, maar het betekent wel dat ik verschillende coachsessies moet verzetten. Iets wat ik anders nooit doe.
Het borstkankeronderzoek begint met een mammografie
Wim en ik hebben besloten dat hij meegaat naar elke afspraak. Niet alleen om mij te steunen, maar ook omdat hij alles graag zelf uit de eerste hand hoort en waar nodig vragen wil stellen. Daar ben ik het helemaal mee eens. Samen rijden we naar het ziekenhuis. De stemming is wat gespannen, want nu krijgen we de eerste echte informatie.
In het ziekenhuis mag ik me eerst melden voor een paar onderzoeken achter elkaar. Ik krijg een mammografie van beide borsten, en ook willen ze mijn linker oksel goed onderzoeken.
Een mammografie is niet erg prettig, om het maar diplomatiek te zeggen. Je borst wordt in het apparaat gelegd en helemaal platgedrukt. Voor iemand die nogal gevoelig is voor pijn, is dat wel een dingetje. Het apparaat wordt in allerlei standen gezet om goede foto’s te maken, en uiteindelijk word ik bevrijd.
Door naar het volgende loket.
Daarna volgt een echo en een biopt
Meteen daarna heb ik een afspraak met de radioloog voor de echo. Nog tijdens de echo vertelt hij me dat hij drie vergrote lymfeklieren ziet en twee tumoren in mijn linkerborst: één van ongeveer 2,5 centimeter en vlak daarbij nog een van 1 centimeter.
Jeetje, dat is meer dan ik dacht. Toch komt het nieuws ook nu niet echt binnen. Het lijkt wel alsof iets in mij steeds probeert me te beschermen tegen al dit nieuws.
Vooral het nieuws over de lymfeklieren maakt me ongerust. Ik ben geen arts, maar ik weet dat lymfeklieren een belangrijk onderdeel zijn van je afweersysteem. Ze filteren afvalstoffen en ziekteverwekkers voordat die in je bloedbaan terechtkomen. En omdat ze overal in je lichaam zitten, vraag ik me af wat dit betekent. Is de kanker al uitgezaaid? Ik probeer er niet verder over na te denken.
Eerst krijg ik een plaatselijke verdoving voor de punctie en het biopt. Daarna beweegt de radioloog het echoapparaat weer over mijn oksel. Deze keer prikt hij met een lange naald in een van de lymfeklieren om er wat materiaal uit te halen. Dat gaat meteen naar het laboratorium, zodat de uitslag snel bekend is. Ik voel er bijna niets van.
Bij de borst, waar het biopt wordt genomen, is dat wel anders. De naald is een stuk dikker en je voelt gewoon dat er in je borst wordt gepord. Dan hoor je “klik”, en heeft hij een stukje weefsel te pakken. Ik word netjes verbonden en mag me weer aankleden. In de folder die ik meekrijg staat dat ik vandaag rustig aan moet doen, dat mijn borst bont en blauw kan worden en dat ik nu al het beste een paracetamol kan nemen tegen de pijn. Oké, goed om te weten.
Samen naar de mammapoli
Terug in de wachtkamer zie ik Wim zitten. Ik had niet gedacht dat ik het zó fijn zou vinden om hem te zien. Samen lopen we naar de mammapoli voor de afspraak met een verpleegkundig specialist. Zij wordt mijn eerste aanspreekpunt.
In blog 3: Wat de verpleegkundig specialist ons vertelt over de eerste uitslag, en hoe het vanaf nu verdergaat.
Voor lotgenoten en naasten: herken jij dat gevoel van midden in de onderzoeken zitten en gespannen afwachten wat er op je af komt? Je bent niet de enige. Ik deel mijn verhaal stap voor stap, in de hoop dat je er steun of herkenning in vindt. Dat doe ik op mijn blog, en je kunt me ook volgen op Instagram: @brendavanwegen.
